Metoda Weroniki Sherborne

WSPOMAGANIE ROZWOJU DZIECKA METODĄ W. SHERBORNE

Weronika SHERBORNE (1922-1990) przez całe życie pracowała z dziećmi. Kształciła nauczycieli zarówno w swoim kraju ( Wlk. Brytania) jak i za granicą. Była z wykształcenia nauczycielką wychowania fizycznego i fizjoterapeutką. Ogromny wpływ na działalność W.S. miała twórczość Rudolfa Labana. W.S. pobierała nauki tańca i ruchu w studio założonym przez Labana.

Genialność metody W.S. polega na jej prostocie i naturalności. Ruch rozwijający wywodzi się z naturalnych zabaw ruchowych dzieci z rodzicami zwanych popularnie baraszkowaniem. System ćwiczeń W.S. ma zastosowanie we wspomaganiu i stymulowaniu rozwoju dziecka oraz w terapii zaburzeń rozwoju emocjonalnego, umysłowego, ruchowego i fizycznego. W założeniu metody leży kształcenie świadomości własnego ciała i usprawnianie ruchowe, świadomości przestrzeni i działanie w niej, dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu. Dziecko poznaje więc własne ciało i przestrzeń, która je otacza, spotyka w niej innego człowieka, uczy się współpracować w niej najpierw z jednym partnerem w parach, potem w trójkątach, a wreszcie z całą grupą. Podczas kontaktu z drugim człowiekiem uczy się opiekować drugą osobą. Są to tzw. ćwiczenia z partnerem, z grupą, poznaje swą siłę w ćwiczeniach przeciwko partnerowi i grupie po to aby nauczyć się współpracować z nimi; ćwiczenia z
partnerem i grupą. Ostatnia kategoria ruchu jest to ruch kreatywny. W ten sposób dziecko poznaje siebie i świat, zdobywa zaufanie do siebie i innych, a czując się bezpiecznie może stać się twórcze.

Ćwiczenia rozwijające świadomość własnego ciała, świadome przestrzeni, która nas otacza oraz świadomość innych osób istniejących w przestrzeni przeprowadzane są kolejno:

z partnerem
ćwiczenia z grupą – budują one zaufanie do siebie samego i do siebie nawzajem.

Inny podział w ćwiczeniach mówi o:

1. ‘ćwiczenia z…’:

dwójka uczestników siada naprzeciwko siebie, trzeci siada w środku między nimi, para delikatnie popycha dziecko siedzące w środku, w swoje objęcia kołysząc je delikatnie w ramionach, po chwili zmiana ról, ćwiczenie to pozwala na przeżywanie różnych emocji;
ćwiczenia w parach: jeden leży na plecach, drugi siada przy nim i kołysze go na boku )po chwili zmiana ról);
„wycieczka” (jeden leży na plecach, drugi siada przy nim i kołysze go na boku, później zmiana ról);
relaks – swobodne leżenie na plecach;
dwójka siedzi naprzeciwko siebie i turlają „rolują” jak dywan trzeciego uczestnika, później zmiana ról;
relaks – leżenie na plecach.

2. ćwiczenia ‘przeciwko’:

‘walka kogutów’ – dzieci w przysiadzie odpychają się dłońmi;
przepychanie (jeden popycha, drugi nie daje się przewrócić);
popychanie (siedzą na podłodze, oparci plecami, jeden próbuje przepchnąć drugiego );
stoją obok siebie, dosuwają i stykają sąsiadująco stopy, przepychają się biodrami;
rozluźnienie, relaks;
wszyscy uczestnicy leżą na plecach, nogi i ręce szeroko rozpostarte, jeden biega po całej sali między leżącymi, skacze nad nimi i straszy ich;
„odklejanie” – jeden leży na podłodze nogi i ręce szeroko – leży jakby ‘przyklejony’ do podłogi, drugi próbuje go wytrącić z tej pozycji – ‘odkleić’ go;

Wszystkie te ćwiczenia pozwalają na wyładowanie energii w sposób pozytywny.

3. ćwiczenia ‘razem’:

siadają naprzeciw siebie, cały czas utrzymują kontakt wzrokowy, robią „wagę” nie tracąc kontaktu wzrokowego;
„wahadło” – para stoi naprzeciw siebie, trzeci między nimi bezwładnie przechyla się opadają im w ramiona; ćwiczenie to wymaga ogromnego zaufania uczestników;
ćwiczenie w parach – jeden w klęku podpartym drugi leży pod nim jak w domku. Zabawa w szukanie domku (podobnie jak ‘wiewiórki do dziupli’);
kołysanie na plecach (jeden w klęku podpartym, drugi kładzie się tyłem na jego plecach);
dobieranie czwórkami – trzy osoby idą na czworakach, czwarta leży w poprzek na ich plecach – wędruje po sali;
relaks leżą na plecach, odpoczywają;
ćwiczenia w trójkach:
podskakiwanie w trójkach (osoby z boku podtrzymują rękę i łokieć skaczącego);
‘wahadło’ w pozycji siedzącej bokiem;
wolno podnosimy osobę w pozycji siedzącej aż do stojącej i prowadzimy na „spacer”;
tunel – uczestnicy ustawiają się jeden przy drugim na czworakach tworząc tunel, pozostali przemieszczają się czołgając się w tym tunelu;
następne ćwiczenie polega na przemieszczaniu się na wierzchu tunelu, czołgając się po plecach uczestników tworzących tunel;
masaż – siadają w dwójkach (jak na sankach) masują ramiona, plecy towarzysza, później zmiana;
relaks – siad podparty tyłem;
na koniec „niedźwiadek” – siedząc w parach przodem do siebie oklepują sobie plecy nawzajem.

Podejmując jakiekolwiek działanie musimy być świadomi jaki cel zamierzamy osiągnąć .Projektując zajęcia warto pamiętać , że mają one pomóc dziecku w poznaniu siebie , w zdobyciu do siebie zaufania , w poznaniu innych i i nauczeniu się ufania im , a dalej- poprzez nabranie pewności siebie i wiary we własne możliwości – w nauczeniu się aktywnego i twórczego życia .

Zajęcia prowadzone tą metodą dają dobre efekty w stymulacji rozwoju psychicznego i fizycznego wychowanków. w metodzie tej nie stosuje się rywalizacji, ogromną radość sprawia im bliskość z osobą dorosłą, możliwość wypróbowania swojej siły i narzucanie dominującej roli dorosłemu.

W naszej grupie od niedawna pracujemy z dziećmi metodą W. Sherborne. Metoda bazuje na tym, co dla dzieci jest najważniejsze- swoboda, radość płynąca z nieskrępowanego ruchu, możliwość pozytywnych doświadczeń w kontakcie z przyjaźnie nastawionymi ludźmi, , dzieci zahamowane lub nieśmiałe mają taką samą satysfakcję, jak pozostałe.. Wykorzystując ruch, który jest najlepszym źródłem poznawania świata pobudzamy różne sfery rozwoju dziecka (emocje, intelekt, uspołecznienie). Okazało się też że w czasie zajęć możemy lepiej poznać dziecko, odczytać jego potrzeby. Metodę włączyłyśmy na stałe do pracy edukacyjno – wychowawczej przedszkola. Pod wpływem ćwiczeń dzieci zdobywają większe zaufanie do ludzi, a co najważniejsze do siebie.

Efektywność zajęć prowadzonych metodą Weroniki Sherborne można sprawdzić specjalnie opracowaną skalą, mającą umożliwić w miarę obiektywne spojrzenie na możliwości modyfikowania zachowań czy postaw. Skalą taką nie da się jednak zmierzyć tych uczuć, przeżyć, nastrojów, które mogą być istotne i które niejednokrotnie są też głównymi „korzyściami”, jakie człowiek w tego rodzaju zajęciach osiąga dla siebie, a o których nie zawsze może, czy chce mówić. Szczególnie trudno jest uzyskać takie informacje od dziecka, które jeszcze nie potrafi być świadomym czy nazywać tego, co się w nim dzieje.

Każdy człowiek może służyć drugiemu pomocą, wsparciem, jeśli pozwoli sobie na korzystanie ze swoich własnych „pokładów” uczuć, otworzy się naprawdę na drugiego człowieka, będzie po prostu i prawdziwie sobą. To, co najbardziej może pomóc drugiemu człowiekowi, jest w nas. Metoda Weroniki Sherborne pozwala to dokładnie zobaczyć i „odkryć”.